De laatste sterren aan de hemel

De kaft van De laatste sterren aan de hemel laat een hemel met sterren zien, bergen op de achtergrond en op de voorgrond een meer met een bootje. Allemaal In pastelkleurige kleurstelling, een zonsondergang o -opgang lijkt het. Boven de naam Kate Hewitt staat vermeld dat ze een internationale bestsellerauteur is, nu heb ik eerlijk gezegd nog nooit van haar gehoord. Wat me wel nieuwsgierig maakt is, naast het onderwerp, de aanbeveling dat dit boek iets is voor lezers van Kristin Hannah en Nora Roberts.

Het boek vertelt het verhaal van Alex en haar gezin. Het is tijd om te bezinnen; haar man is zijn baan kwijt, er is beslag gelegd op hun huis en van een hecht gezin is geen sprake meer. Het huisje van de ouders van Alex staat, sinds het overlijden van haar ouders, al jaren leeg. Dat lijkt de ideale plek om zich als gezin zich terug te trekken, proberen te redden wat er te redden valt en toekomstplannen te maken. Het huisje ligt diep in de bossen van Canada, compleet afgelegen, zonder betrouwbaar internet. Je kan je voorstellen dat dat een probleem is voor pubers. Na wat opstartproblemen lijkt het toch een goede zet te zijn. Langzaam zie je de familiebanden herstellen. Er komt weer wat vertrouwen in de toekomst, maar dan gebeurt er iets onvoorstelbaars: raketaanvallen die Amerika en delen van Canada in een chaos veranderen. Hoe overleef je dan zonder stroom en contact met de buitenwereld?

Het verhaal heeft diepe indruk op mij gemaakt. Ik nam het maken van een overlevingspakket nooit serieus, maar dit heeft mij wel laten nadenken hoe ik om zou gaan met langdurige stroomuitval en chaos door een heftige gebeurtenis. Hoe verwarm ik mijn huis bijvoorbeeld? Hoe zorg ik voor voedsel, ben ik voorbereid op de mogelijkheid dat je niet even naar de supermarkt kan?

“Hij komt uit op de hoofdweg, volkomen leeg en stil onder de helderblauwe hemel. Even haalt hij gewoon adem, genietend van de schoonheid van de dag, de eenvoud van het moment, waarop hij, voor niet meer dan een seconde of twee, kan doen alsof hij op weg is naar Flintville om benzine te halen, dat de meisjes in het huis een bordspel spelen en Alex koekjes aan het bakken is. Zulke eenvoudige dingen en toch zo oneindig kostbaar, zo volkomen buiten bereik.”

Het boek heeft een fijne, beeldende schrijfstijl. Het is een boek dat je te pakken neemt en dat je niet los kan laten. Het lezen van het boek heeft me dus wel wat uurtjes slaap gekost. Het is zo geschreven dat het diep tot je doordringt en je je tegelijk afvraagt: wat zou ik doen? Wanneer ik een negatief punt zou moeten benoemen is het dat het verhaal wel Amerikaans is. Sommige stukken zijn overdreven of wel erg toevallig, maar komen wel goed uit in het verhaal. Je mag zelf beoordelen of jij dat ook vindt, want ik wil geen spoilers weggeven. Het is een verhaal dat je moet beleven.

Het boek is chronologisch opgebouwd en makkelijk te volgen. Op een gegeven moment lopen er twee verhaallijnen naast elkaar. Omdat ieder hoofdstuk eindigt met een kleine cliffhanger ben je geneigd om het volgende hoofdstuk op te zoeken waar dat deel van het verhaal verdergaat. Het einde biedt mogelijkheden voor een tweede deel. Ik ben well benieuwd hoe het verder gaat. Ik kan moeilijk afscheid nemen van Alex en haar gezin. Ik kan niet anders dan 5 prachtige heldere sterren geven voor De laatste sterren aan de hemel.

Het boek eindigt met een brief van de auteur:

“Nogmaals bedankt dat je deel uitmaakt van deze geweldige reis en ik hoop dat je mijn toekomstige titels ook op zal pakken. Ik heb nog zoveel meer verhalen en ideeën om je mee te vermaken.”

Dat belooft in ieder geval veel goeds!